Ria Kock Fotografie

Info Heden, verleden en toekomst 

"Het vergt een even intense arbeid van de verbeelding om in het heden te wonen, als om het verleden op te wekken of de contouren van het toekomstige af te tasten."
Aldus vertelster Hélène in Godenslaap, van Erwin Mortier

Ria is erg geïnteresseerd in herinneringen. Haar eerste project hieromtrent (Klokkenberg, 2004) heeft zij gedaan in een sanatorium, waar zij ruim 50 jaar geleden zelf heeft gelegen met tbc. Voor haar eindexamen fotografie (2008) heeft zij 6x6 beelden gemaakt van de leefomgeving van iemand met dementie: �Dat wat geweest is: Herinneringen voor de toekomst� heeft zij dat project genoemd.

Andere projecten hebben eveneens met herinneringen te maken: ze volgde haar vader (overleden in 2013) die in 2010 de diagnose Alzheimer kreeg en ook vasculaire dementie had. Ook haar schoonmoeder (overleden in 2014), had op een gegeven moment grote problemen met haar geheugen en had waarschijnlijk eveneens vasculaire dementie. 

Meer info:

Afstudeerproject: Herinneringen voor de toekomst (2008)
Door onderzoek voor mijn scriptie raak ik geïnteresseerd in dementie en maak ik kennis met Ton en Wiesje, die mij uitnodigen op hun hobbyboerderijtje. Dit echtpaar met hun typische interieur vol verhalen en herinneringen, intrigeert mij. Ik zie twee kanten van hen. Enerzijds hun standvastigheid en kracht om hier te blijven wonen, ondanks ouderdom en gebreken. Anderzijds de vervreemding van elkaar en van zichzelf (Ton is dement). Ik heb voor deze serie gekozen om niet zozeer die sterke kant te benadrukken, maar het accent meer te leggen op hun broze relatie en kwetsbaarheid. Met mijn foto�s wil ik hun wereld als het ware conserveren, als herinneringen voor de toekomst. Het gaat er eigenlijk over, om in herinnering te houden wat voorbij is, omdat het niet alleen de goede herinneringen zijn die er toe doen.

Project: Blauwe Kamer, Breda (2009)
Woon- en dagcentrum De Blauwe Kamer is onderdeel van Koninklijke Visio, een expertisecentrum voor slechtziende en blinde mensen. Zowel kinderen als volwassenen met een visuele en verstandelijke beperking leven hier in een voor hen veilige omgeving. De blauwe kamer is gelegen in het Mastbos, ten zuiden van de bebouwde kom van Breda. De huisvesting is verouderd en het is de bedoeling dat alle woongebouwen de komende jaren vervangen worden. Cliënten delen met zijn zessen een woongroep en volgen een alledaags ritme van opstaan, eten, school, werk en hobby's.
Voor een buitenstaander viel het nog niet mee om �deze� alledaagse realiteit te ervaren. Het was in eerste instantie zelfs best een schok om mee te maken, als je nog nooit op deze manier in aanraking bent gekomen met verstandelijk gehandicapten, die ook nog blind zijn. Dat komt ook omdat op het Lavendelpad, de woongroep waar ik gedurende een aantal uren mocht verblijven, de bewoners zwaar verstandelijk beperkt zijn. Na een tijdje raakte ik er wat meer aan gewend, maar eigenlijk zou ik hier een veel langere periode moeten doorbrengen om een goed beeld te kunnen geven van alles. Vanwege de kwetsbaarheid van de cliënten en de benodigde toestemming heb ik ook slechts een paar bewoners en/of hun kamers kunnen portretteren. Dank hiervoor aan familie, ouders, en wettelijke vertegenwoordigers!

Project: Met kloppend hart... (2008)

�Het hart is een hol, gespierd orgaan dat het middelpunt vormt van het circulatiesysteem� lees ik in het Cultureel Woordenboek. Zo nuchter is de uitleg voor dit essentiële deel van ons lichaam, dat eenieder kent, vreest, of waar men juist lyrisch van wordt!

Veel mensen uit mijn omgeving hebben te maken gehad met zaken rondom het hart, in positieve dan wel negatieve zin. Mijn vader heeft vele jaren geleden een Open Hart Operatie gehad en een zelfde lot wachtte mijn echtelief in 2008. Ik heb dit willen vastleggen voor later, zowel voor hemzelf als voor mij, om geen lacune te laten ontstaan in ons familiealbum. �Herinneringen bewijzen�, zoals Susan Sontag dat ooit zei.

Met behulp van foto�s is het immers mogelijk om tot een reconstructie te komen en met mijn af en toe wankelende geheugen kon ik dit niet laten passeren, hoe heftig het op een bepaald moment ook was. �Tonen wat meestal verborgen blijft� is eveneens het streven van mijn wens, fotografie te laten zien die mensen raakt. Dat dit ook kan op een kleinschaliger vlak dan met het aan de orde stellen van grote maatschappelijke problemen, ben ik me voor �t eerst bewust geworden bij het zien van de familiefoto�s van Kors van Bennekom, twintig jaar geleden op een expositie in Amsterdam.

Project: Mijn vader ziet ze vliegen (werktitel)
In maart 2010 kreeg mijn vader de diagnose Alzheimer. Hij had al enige tijd last van hallucinaties en was hiermee (ook op aandringen van de kinderen) naar de huisarts gegaan. Dat hij mijn (overleden) moeder in de slaapkamer zag staan vond hij niet erg, maar hij was minder gecharmeerd van de vliegen die steeds vaker en talrijker opdoken, met elkaar dan een grote bol vormden, om tenslotte door het raam te verdwijnen. Ook zag hij schilderijtjes over de muur bewegen. Wij wisten niet wat we ervan moesten denken, maar na een hersenscan werd duidelijk dat het hier om een vorm van dementie ging, Alzheimer! Aan zijn geheugen was nog niet direct iets te merken. Hij kreeg Exelon pleisters en tot begin 2013 ging het redelijk met hem. Hierna werden de hallucinaties steeds talrijker, de plaisters werkten niet meer naar behoren en hij kreeg nieuwe medicatie. Vanaf dat moment ging het mis! In juli 2013 is hij met spoed opgenomen in een verpleeghuis, waar hij tenslotte twee dagen na zijn 85e verjaardag is overleden.
Dit project heeft daarna een hele tijd stil gestaan, met nog oude informatie en foto's. Ik hoop hier wel nog wat mee te kunnen doen.

Stuur e-mail



* Invoer verplicht
Website by Folibee